t_page
کد خبر: ۹۰۷۴
تاریخ انتشار: ۱۹ مهر ۱۳۹۶ - ۱۷:۵۳
حاج عبدالحسین پیروان؛
یادمان باشد شروع هر کاری ابتدا سخت وگام به گام و همچنین با افراد کم اما با کیفیت و توانمند شروع می شود تا اعتماد جلب شود و آنگاه کارهای بزرگ
عصر فارس/ اشاره:اگر چه رزمندگان کازرونی در دوران دفاع مقدس برگ های زرینی از حماسه و مقاومت خود را ثبت و ضبط کردند با این حال پس از جنگ تحمیلی، به عللی از وجود و حضور این رزمندگان استفاده نشد تا آن جا که جریان انتقال ارزش های دفاع مقدس به جز موارد کلیشه ای - کمتر مورد توجه قرار گرفت و به تبع آن نسل بعدی نیز کمتر با ارزش های آن روز آشنایی پیدا کرد. این که چرا این گونه شد ، سوالی بود که آن را با حسین پیروان یکی از رزمندگان پیشکسوت کازرون در میان گذاشتیم و زمینه ای شد برای یک مصاحبه مفصل و متفاوت. ضمن تشکر از این عزیز، با هم این مصاحبه را می خوانیم:

جناب پیروان؛ جوانان کازرون ، اولین جوانانی بودند که به محض آغاز جنگ تحمیلی به سوی جبهه ها شتافتند. لطفاً از اولین روزهای حضور جوانان کازرونی در جبهه ها برای ما بگویید.

- بنام حق.باتشکر از شما .قبل از شروع دفاع مقدس ،با دستور حضرت امام وتشکیل بسیج ،جوانان همه شهرها از جمله کازرون در امر آمادگی نظامی برای رویارویی با هر گونه مداخله و هجوم خارجی و داخلی علیه انقلاب اسلامی، بسیار مشتاق بودند وآموزش هایی را برای زمان اضطرار می آموختند واین آموزش ها ادامه داشت که جنگ تحمیلی آغاز و دفاع از انقلاب و کشورمان شروع شد .

بعد از اولین اعزام که توسط جهاد سازندگی کازرون انجام گرفت ونیروهای خوبی به جبهه رفتند ،نوبت به فراخوان نیروهای بسیج شد که به علت داوطلبان زیاد از عده ای عذر حضور خواسته شد از جمله خودم .که بعد با تلاشی که انجام دادم به جمع عزیزان پیوستم .

از زمان دعوت وتمرین و تکرار آموزش های قبل وادامه آن در پادگان نظامی شهر تا اولین اعزام نیروهای بسیجی کازرون به دفاع مقدس، شاید یک هفته طول کشید که نیروها تقریبا 2۵مهرماه 59 به فرماندهی مسوول آموزش وعملیات وقت بسیج شهید دکترعلی اکبر پیرویان به جبهه اعزام شدند.

از اشتیاق آن دوران باید گفت که عده ای از نیروها برادر هم بودند که برای آن زمان قابل تأمل بود . مانند برادران راسخی ،منصور وزین العابدین .برادران داودی ،احمد ومحمود .برادران سبزی ،نصرالله واسدالله و...).

شاید بتوان گفت غیر از اعزام های برادران پاسدار اولین گروه بسیجی از استان فارس ، همین نیروهای جوان کازرون بود که راهی جبهه شدند .جالب اینکه فیلم واخبار این اعزام هم توسط صدا وسیمای ان زمان فارس پخش شد .وای کاش مسوولین می توانستند پیگیر این سند بزرگ از رشادت مردان کازرون می شدند .

چه زمینه هایی موجب شد تا جوانان کازرونی در ابتدای جنگ حضور پررنگی در جبهه ها داشته باشند؟

قطعاً پیشینه شهرستان کازرون در قبل از انقلاب و ریشه های دینی و مذهبی بودن مردم و دفاع از کشور و میهن اسلامیشان عامل مهمی برای حضور در جبهه ها بود .خصوصاً اینکه پدران ومادران نیز بواسطه همان پیشینه مذهبی وهمسان سازی آن با واقعه کربلا مانع از حضور فرزندانشان در جبهه نمی شدند .همچنین داشتن روحیه انقلابی در شهرستان و پیشتاز بودن آنان نیز از انگیزه های حضور بیشتر در جبهه ها بود خصوصا جوانان و اکثر رزمندگان ،جوانانی بودند که شور وشعور دفاع از انقلاب و مهین اسلامی را در سر داشتند وجوانان کازرونی نیز از این امر مستثنا نبودند و اولین اعزام های آنان در مهر وابان 59 تأییدکننده این ادعا است .جوانانی که بعد ها به سردارانی بزرگ در جبهه ها تبدیل شدند مثل شهید پیرویان .شهید دیده ور .شهید باقر سلیمانی و.شهید ابراهیم باقری که از جوانان اولین اعزام نیروهای بسیج کازرون به جبهه ها بودند.

حدود 30 سال ازجنگ تحمیلی می گذرد.جنابعالی فکر می کنید که آیا ما توانسته ایم حداقل در کازرون، رشادت های این عزیزان را به نسل های بعدی منتقل کنیم؟

چندین کار برای یادبودها و بزرگداشت ها وحتی دشت نوشته هایی بطور پراکنده در نشریات انجام گرفته که با توجه به وجود نیروهای توانمند ورشید وحماسه آفرین کازرونی قابل توجه نبوده است. ظاهراً هیأت رزمندگان کازرون دست اندکار تهیه کتاب دفاع مقدس شهرستان می باشد که اِن شالله پایان پذیرد .کار انتقال کار سختی است که باید همه شرایط و فضاهای دفاع در درون جامعه بازسازی شود تا کار انتقال به نسل های بعدی به خوبی انجام گیرد؛ اما بطور کلی به علت عدم انسجام نیروها در دفاع مقدس ،کاری یکپارچه در جهت شناسایی وتجلیل از عزیزان انجام نگرفته است .ضمناً تشتت وچند گانگی نهادها در جهت احیای ارزش های دفاع مقدس، گاهی به حذف و یا تکرار از یک مراسم و یا شهیدی خاص انجام گرفته که شاید باعث دلسردی خانواده شهدا نیز شده باشد .نهاد های مرتبط با شهدا نیز که مسوولیت های آن ها چندان واضح و روشن نیست .بنیاد شهید .تیپ دوم امام سجاد .نیروی مقاومت سپاه وبسیج .اداره ارشاد ،سازمان تبلیغات و حوزه های فرهنگی شهر از از جمله شورای فرهنگ عمومی و دفتر امام جمعه و یا فرمانداری و برخی نهادهای دیگر.

خب جناب پیروان، اینهایی که فرمودید، عموما نهادهای دولتی هستند که بیشتر بر اساس بخشنامه ها و نظارت دولتی عمل می کنند. از سوی خود رزمندگان آیا فعالیتی انجام شده است؟ یعنی چرا خود رزمندگان کازرون به طور خودجوش دست به اقدامات انتقالی ارزش های دفاع مقدس نزدند و یا نمی زنند؟

اول اینکه به هر حال این نهاد ها بودجه دولتی میگیرند که حافظ این ارزش ها باشند و دوم اینکه از طرف خود بازماندگان تاکنون حرکت های خوبی انجام گرفته ازجمله همایش سوسنگرد و یابود شهدای گردان فجر کازرون و مراسم سالگرد کربلای ۴ در منطقه عملیاتی . همچنین از طرف رزمندگان کازرونی مقیم شیراز سالانه یک و یا چند گردهمایی انجام گرفته است و دیگر اینکه از طرف خود من از سال 72 تاکنون درنشریات مختلف نسبت به ثبت ونشر این ایثار ها اقدامات زیادی انجام گرفته که می توان از آن به عنوان سندی برای تاریخ دفاع مقدس استفاده کرد .البته اگر همه عزیزان دوران دفاع همت کنند و خاطرات وحتی تحیلی عملیات ها بپرداند شاید به گنجینه بزرگی دست پیدا کنیم که کار بزرگی خواهد بود .ضمناً مدتی است این سوال در ذهنم مانده که آیا می توان آن ارزش ها را به روز آورد تا جوانان از آن استفاده کنند ؟چرا که گفتن خاطرات اگر عملی در جهت تثبیت آن انجام نگیرد نتیجه ای نخواهیم گرفت و اینکه سرنوشت رزمندگان و ایثارگران بعد از دفاع به فراموشی رفت و بازیابی فراموشی و یادآوری آن کاری سخت خواهد بود.

فعالیت هایی که بر شمردید عموما مقطعی بوده است. منظور من فعالیت های پایدار است. زیرا در کازرون چنین فعالیت هایی یا نیست یا این قدر کم است که به چشم نمی آید. نظر شما چیست؟

در سوال قبل همین مطلب را گفتم که اکثر فعالیت ها پراکنده ویا مقطعی بوده است . من با نظر شما موافقم .متأسفانه در تداوم دفاع مقدس ،کارهای فرهنگی و مستدام نبوده و نداشته ایم و همین مطلب امروز بین بسیجیان جدید و بسیجیان دوران دفاع مقدس فاصله انداخته است .بطوری که شاید افراد پایگاه های مقاومت وبسیجیان با ایثار گران آن دوران آشنایی چندانی ندارند و همین امر باعث کارهای مقطعی و بعضاً خود جوش توسط عده ای از نیروهای سابقه دار دوران دفاع شده است.

جنابعالی فکر می کنید خودِ رزمندگان کم کاری نکرده اند؟

ابتدا برای پاسخ به این سوال کمی باید به عقب برگردیم .در دوران دفاع مقدس بعد از اعزام ها معمولا ارتباط خط مقدم و یا حاضرین در جبهه با عقبه جبهه و شهرها کم می شد و همین امر باعث یک گسست و جدایی جغرافیایی می گشت که این امر از سوی برخی رزمندگان اینگونه تعبیر می شد که کسی به آنها توجه ندارد و مسوولین شهری نیز در ایجاد این احساس سهیم بودند که کار آنها تبلیغ و تهییج و اعزام نیرو به جبهه بود. البته حدود دو وسه سال آخر دفاع مقدس ، سرکشی و رسیدگی به جبهه ها از سوی مسوولین انجام گرفت که می توان گفت دیگر فرصت بازسازی این ارتباط از دست رفته بود. همین امر باعث شد که نیروهای رزمنده به یک احساس استقلال برسند وخود را از پشت جبهه بی نیاز ببینند .شاید به همین خاطر هم بود که بعد از پایان دفاع هم هیچکدام از رزمندگان توقع تجلیل و تحسین نداشتند و بلعکس هم هیچ اتفاقی از طرف پشت جبهه برای آنان انجام نگرفت و همین رویه بجایی رسید که حتی بعضی از دلاوران بزرگ و پیشکسوت هم از ذکر خاطراتشان ابا می کردند تا اینکه به دوران یأس ودلسردی رسیدند .با این توضیح می توان گفت که آنان از این احساس که می توانند کاری در جامعه انجام دهند و یا مفید باشند دور شدند و شاید بتوان گفت بله کم کار شدند . در این میان استفاده های سیاسی و بعضاً ابزاری در مواقع مختلف از نام نیز مزید برعلت دوری بود . البته چند سالی است که رزمندگان کازرون و حماسه سازان دوران جنگ ، حداقل برای اینکه ثابت شود که هستند و زمانی پیشتاز حضور در جبهه بوده اند، تلاش هایی انجام داده اند که نمونه آن را در سوالات قبل گفتم.

برای برون رفت از این وضعیت چه پیشنهادی دارید؟

یک راه حل اینکه عزیزان بدون موضع گیری سیاسی می توانند ،در صحنه های ثبت و ذکر خاطرات در کنار هم تلاش کنند و برای رفع مشکلات موجود، تصمیمات خوبی بگیرند . همچنین برخی زمان های لازم هم بدون تخطیه یکدیگر به فعالیت های سیاسی خود ادامه دهند .چیزی که در هیأت پیشکسوتان دفاع شیراز انجام گرفته و قابل انجام و ادامه است.

جناب پیروان. فکر نمی کنید یک عامل خلا وجود رزمندگان در کازرون، پس از جنگ احساس شد و رزمندگان پیشکسوت متأسفانه بر اثر تمرکزگرایی اداری و یا عوامل دیگر و به ویژه در برخی موارد دنیا گرایی کازرون را رها کردند و به جاهایی رفتند که دیگر کاری از دستشان ساخته نبود و فقط به کار اداریشان مشغول بودند و دغدغه تغییر فضای عمومی به فضای ارزشی نداشتند. به عنوان مثال خود جنابعالی و بسیاری از دوستان در شیراز هستید. درست است که دغدغه دارید ولی عدم پیوستگی رزمندگان و عوامل دیگر در خلا ایجاد شده در کازرون تاثیری نگذاشته است.

در سوال قبل فاصله بین خط اول که منظورم کل جبهه و همه واحد ها و قسمت ها بود با پشت جبهه را گفتم .این فاصله و رفتار تا الان هم ادامه دارد . و این همان چیزی است که شما به آن خلا می گویید.وقتی عده ای جانفدا و ایثاگر واقعی، همه هستیشان را در کف دست می گذارند وبه جبهه می روند وبعد از برگشت هم کسی احوالی از آنان نمی گیرد وحتی عزیزانی که جانباز هستند و درد دارند و هزینه درمانشان نیز به سختی پرداخت می شود و اگر کسی روزی در دفاع زخمی شده و بر اثر بی توجهی و یا غرور مردانگیش دنبال درصد جانبازی نرفته ،اما امروز دچار مشکلات همان مجروحیت است و کسی ندایش را نمی شنود و یا آنقدر باید در پیچ وخم های اداری بدود که خسته و پشیمان شود و دوباره دست خالی به خانه برگردد وبالاتر از آن کدام خانواده شهیدی از خدمات نهاد های مربوطه در خدمت رسانی به آنان راضی است ؟مجموع مطالبی که گفته شد برای کسانی که در جبهه حضور داشته اند در مقابل بی تفاوتی مسوولین و یا هر کس دیگری که قرار بوده به آنان توجه کند باعث شکست غرورشان شده و همین امر موجب دلسردی و دوری از تلاش در جهت فرهنگ سازی و غیره شده است .بگذار بحث دنیا گرایی آنان را نیز تشریح کنم .وقتی انسانی همه تخصص وتحصیلات وجوانی وزندگی وسرمایه های مادی و معنویش را صرف جبهه وحضور در آن می کند و بعد از برگشت می بیند دستش خالی و هیچ ندارد چطور می تواند جلو خانواده (برای متاهلین )وآینده اش(برای مجردین ) بدون مایه مادی سر بلند باشد و هیچ پشتیبانی هم نداشته باشد ؟ باید برآورد کرد که موسسات مالی که به عنوان حمایت از بسیجیان ورزمندگان بوجود آمد ،چقدر در خدمت آنان بودند ؟ اما خروج نیروها از شهرستان (مهاجرت)را می تواند عوامل متعددی داشته باشد که پرداختن به آن در این مصاحبه نمی گنجد .می توان گفت که اعم نیروهای کیفی شهرستان خصوصا ایثار گران از شهر هجرت کردند که باز در صورت مسأله تغییری حاصل نمی شود .آنچه شما بدنبال آنید این است که توانایی و پتانسیل این عزیزان در بعد دفاع مقدس بکار گرفته نشد ،چه از طرف خودشان وچه از طرف دست اندرکاران حکومتی .اما در یک کلام امروز آن جوانان توانایی ها و پتانسیل های خوبی هم در مسیر علمی و اجرایی و قلمی و فرهنگی دارند که نیاز به یک تفاهم و تشکل دارد .

تلاش ما در شیراز این بوده که در هر شکل این پیوستگی ایجاد شود و باید گفت شاید تنها تشکلی در ایران باشد که هم نیروهای نظامی و انتظامی و هم نیروهای بسیج و پاسدار را دورهم جمع کرده است و ارتباط با منبع اعزام یعنی کازرون را نیز داریم .

ولی در مجموع این حرف ها در اول راهیم به معنی اینکه از دفاع مقدس 29 سال می گذرد و تنها ما ۶ سال است که راه افتاده ایم .آن هم با موانعی که همیشه در راه است .

ببینید سخنان شما متین است ، اما اگر در حال حاضر به نسل جوان رجوع کنیم اتفاقا نگاه آن ها به شهدا ، جانبازان و رزمندگان با شما متفاوت است. یعنی آن ها می گویند بعد از جنگ به این عزیزان سهمیه و شغل و فلان و فلان داده اند. حتی فرزندانشان هم دارای امتیاز در مسایل شغلی و دانشگاه است و الخ. نگاه کنید ما حتی در جلوگیری از این نوع تفکر نتوانستیم موفق باشیم. فکر نمی کنید به هرجهت نتوانستیم حداقل کار در این زمینه را انجام دهیم و این مساله همان به واسطه خلا تفکر دوران دفاع مقدس در شهرها به ویژه کازرون است.نظر جنابعالی چیست؟

اولا اینکه بحث شغل وسهمیه داشتن را بعنوان یک نوع نگاه عموم در نظر بگیریم در واقع جفایی است که انجام می شود و در یکی از سوالاتم بدان پاسخ دادم بدین صورت که اگر قرار است به هر طریقی از ما استفاده ابزاری شود ،چه سیاسی وچه تبلیغاتی وچه مسوولیتی این مشکل وجود دارد .اگر اشکال ندارد مثالی میزنم و بعد دنباله سوال را جواب می دهم .الان مثلا سهمیه ایثارگران از دانشگاه 2۵درصداست .و این تبلیغات گوش فلک را کر کرده و می توان گفت همه این را می دانند ولی آیا واقعاً سهمیه ای که استفاده می شود همین است ؟بنابه اطلاع این سهمیه زیر 18 درصد بر اساس اطلاعات ده سال پیش است .و بقیه امور مثلاً مدارس شاهد و دانش آموزان آن و غیره. البته اتفاقاتی هم از طرف عده ای از ایثارگران افتاده که تابلو بودنشان، مردم آنها را به همه تعمیم می دهند .فقط به آنهایی که این سخن می گویند عنوان می کنم که اگر فرزند شهید بگوید من در هیچ جای خوب و غیره نمی خواهم زندگی کنم و درس بخوانم، فقط پدرم را می خواهم .چه پاسخی باید به او داد؟ ضمنا از اینکه نتوانستیم همه ما و کلاً جامعه ایثارگری چه عزیزان رزمنده و جانباز و آزاده ،از حقوق خود دفاع کنیم و نسبت به مطالبی هم که گفته می شود، روشنگری کنیم از کاهلی و بی توجهی خودمان هم بوده است .البته با تلاش وحضور بیشتر در صحنه های اجتماعی و سیاسی می توان این خلا را پر کرد .زیرا با اینکه بعضاً بی مهری های اتفاق میافتد ،اما در کل جامعه، ایثارگری و ایثارگران هنوز مورد اقبال و احترام جامعه هستند که همین امر ،تلاش ما را می طلبد تا دوباره در صحنه حضور داشته باشیم و این خلاء را پر کنیم البته با نقشی جدید ونه چهره ای جنگی و نظامی.

جناب پیروان. فکر می کنید اولا چطور می توانیم رزمندگان و ایثارگران را در کازرون مجتمع و گرد آوریم و از سوی دیگر هدف این مجمع ها و انجمن ها چه می تواند باشد. به تعبیری دیگر حال که این خلاء وجود دارد ، ما می خواهیم با تجمیع این عزیزان چه گره ای از مشکلات موجود را برطرف کنیم؟

ابتدا بگویم چند سالی است که عده ای از عزیزان ایثارگر در کازرون دست به فعالیت های خود جوشی زده اند که مایه خیر و برکت است و همین بدون وجه سیاسی آن می تواند تشکل و یا مجمع را پر بارتر کند .از خود ایثارگران در کازرون می توان کمک گرفت و با آنان به صحبت نشست که خلایی بواسطه کنار کشیدن و یا حضور غیر محسوس و یا حضور آشکار ایجاد شده و باید در آینده حضورمان را پررنگتر کرد و سپس با مشاوره و نظرسنجی از آنان نسبت به اهداف به یک جمع بندی رسید و بحث شود که مجمع می تواند در حالت اجتماعی چه کمکی به ایثارگران کرده وچه مشکلاتی را از آنان رفع نماید .البته استارت کار باید بدون موضع گیری سیاسی باشد تا تجمع شکل گیرد .و بعد با تشریح اهداف گام به گام جلو رفت واز پتانسیل عزیزان استفاده لازم را برد .

منظور من از مشکلات ، مشکلات اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگی عمومی جامعه است.به تعبیری دیگر اگر موفق شدیم که مجمعی از رزمندگان کازرونی را تشکیل دهیم ، این عزیزان می خواهند چه باری را از روی جامعه بردارند؟ و چطور بردارند؟ به عنوان مثال کازرون در دو سه دهه گذشته با مشکلات عدیده ای مواجه بوده است که عدم تاثیر گذاری رزمندگان کازرونی در رفع آن ها کاملا مشهود بوده است. خب وقتی این عزیزان در حال حاضر به رفع مشکلات همکاری و یا مساعت نکنند ، چطور انتظار است که مردم نگاه دیگری به آن ها همچون دوران دفاع داشته باشند؟

ابتدا باید با صحبت و مشاوره با همه عزیزان رزمنده و اینکه هم توان دارند و هم می توانند در رشد و توسعه شهرستان در ابعاد مختلف کمک کنند و با تشکیل یک هیات مؤسس ومورد اعتماد آنان این کار شروع شود و به دنبال آن تعیین اهداف و بعد تقسیم نقش ها و یا مسوولیت های هر کسی در بعد های مختلف فرهنگی .سیاسی .اقتصادی و... به رفع اشکالات شهرستان پرداخت .

واگر در این حضور بتوانند فعالانه برخورد کنند ،قطعا در آینده نقش های بهتری وحتی رجوع مردم به آنان بیشتر خواهد شد .

یادمان باشد شروع هر کاری ابتدا سخت وگام به گام و همچنین با افراد کم اما با کیفیت و توانمند شروع می شود تا اعتماد جلب شود و آنگاه کارهای بزرگ .باز می گویم اینکه همکاری و یا مساعدت کنند و یا نکنند تصمیم فردی آنهاست، ولی اگر بدانند که می توانند تاثیر گذار باشند .مشتاقه اینکار را ادامه خواهند داد .

همچنانکه امروز در انتخابات ها عده ای از عزیزان مرجع هستند ونقش خوبی هم در این عرصه ایفا می کنند با رعایت احترامی که نسبت به جریان های مقابل می توان داشت.

یکی از مشکلات دیگر این است که عموماً رزمندگان و ایثارگران کازرون در حال حاضر هم به جهت جغرافیایی و هم به جهت روح ی و عاطفی جدا افتاده اند. چطور می شود این افراد را به صورتی در کنار هم قرار داد که در جامعه تاثیر گزاری خودشان را داشته باشند؟

بحث دوگانه شد. یکی برای محیط کازرون باید برنامه ریزی کرد و یکی برای همه رزمندگان پراکنده که هر دو بعد از یک جمع متشکل در کازرون می شود برنامه یکساله برای تجمع کلی داشت .روحی وعاطفی هم گفتم .بعضی از دوستان آنچنان دلسرد شده اند که در تجمعات هم حضور فعالی ندارند .حتی در مراسم فوت دوستان دوران دفاع مقدس که اینها نیاز به دعوت ودلجویی از طرف خود رزمندگان دارند .

یک مثال می گویم در این مورد .عده ای از دوستان عنوان می کردند علت تشکیل هیأت رزمندگان کازرونی مقیم شیراز چیست وچرا؟

ودلیلم ساده این که تاکنون کسی به عزیزان ایثارگر توجه نکرده است و ما خودمان می خواهیم جلو خودمان بلند شویم.منطورم اینکه گفتم دلجویی از طرف خودمان یعنی همین .اگر کسی از مسوولین و یا متولیان قصد داشت تجلیل و یا تحسین کند تا حالا انجام شده بود .

شاید تشکل شیراز الگوی خوبی برای عزیزان کازرون باشد. بطوریکه هر ساله در اردوی یک روزه مان افراد زیاد تری شرکت می کنند و در واقع همه می فهمند، هدف دور هم جمع شدن واتحاد داشتن دوران دفاع مقدس است .و الان هم در شرایط های مختلف دوستان نسبت به مسایل سیاسی واجتماعی هم حساست دارند وتلاش خودشان را خواهند داشت .در کازرون این شدنی تر است ،چون فضا ومحیط کوچکتر وخبر رسانی و دور هم جمع شدن اسانتر.البته این قسمت به چند نیروی توانمند وبرنامه ریز وکاریزما نیاز دارد که من از ادامه آن صرف نظر میکنم .شاید در شیراز اگر کسی غیر از یکی دو نفر بود تاکنون جمع متلاشی شده بود .

جناب پیروان با توجه به توضیحاتتون، در حال حاضر پیگیر حضور و ورود رزمندگان کازرون در جریان های اجتماعی و فرهنگی هستید؟ اگر هستید تا کجا ادامه داشته است و تا چه زمانی به سرانجامی می رسد؟

در حال حاضر عزیزان در صحنه های مختلف حضور دارند ،اما این به صورت یک حضور یکپارچه شاخص رزمندگی نیست و آن عزیزان نیز شاید به عنوان ایثارگران نقش ندارند و بیشتر جنبه سیاسی قضیه را پیگیر هستند که اگر جایی نیاز بود از ورود به پیشینه خود نیز ابایی نداشته اند .اینکه نتیجه پیگیری ها به کجا و سرانجامش چه شود ،در حال حاضر قابل پیش بینی نیست ،اما اگر منظور شما دقیقا حضور افراد با تابلو مشخص ایثارگری است کاری است که عزیزان ایثارگر در آینده باید انجام دهند و اینکار می تواند حضورشان را دوباره به صحنه اجتماع، سیاست وفرهنگ برگرداند.

آیا از مسوولین هم کمک گرفته اید؟

کمک نه به معنی مادی آن. به هر حال هرجا لازم است از منافع کازرون دفاع شود می شود. از هر مسوولی که می تواند نقش داشته باشد می توان کمک گرفت.

بحث دیگری در رابطه با رزمندگان کازرونی این است که تا بحال ، کار مدونی بر روی خاطرات این عزیزان انجام نگرفته است. قطعا این کار نیاز به تشکیلاتی قوی و نیروهای کارامد دارد. آیا تا بحال در این زمینه تدابیری هم از سوی رزمندگان و هم از سوی مسوولین اتخاذ شده است؟

این هم از آن کارهایی است که از پایان دفاع به همان علل گذشته کاری انجام نگرفت و اگر کاری هم انجام گرفت، بصورت متفرقه و یا پراکنده از عده ای قلیل از عزیزان انجام شده که به کاری تشکیلاتی ومدون نرسیده است .البته قبلا گفتم که هیات رزمندگان کازرون در رابطه با جنگ ،کتابی را در این مورد در دست تهیه دارند و از طرف مسولین چیزی به ذهنم نمی رسد .

در اخر چه مواردی وجود دارد که باید بیشتر بر روی آن در حوزه دفاع مقدس در کازرون کار کرد؟

یکی از اساسی ترین کارهایی که انجام نگرفت ،تجلیل از پدران ومادران شهدا بود .من معتقدم آنچه در دوران دفاع اتفاق افتاد و حضور بی سابقه جوانان را رقم زد ،پدران ومادرانی بودند که ضمن اینکه مانع حضور فرزندانشان در جبهه ها نشدند، مشوق نیز بودند .چنانچه در زمانی پدران از فرزندان و بر عکس برای حضور در جبهه از هم سبقت میگرفتند .اولویت اول نظام تجلیل از پدران ومادران شهدا بود که از فرزندان خود گذشتند.

نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار